چرا وبلاگ

نوشتن برای من همیشه یه ابزار بوده. کمک کرده یه چیزهایی رو بهتر بفهمم. یه حسهایی رو طبقهبندی کنم. به یه ماجراهایی از بیرون نگاه کنم. فکر میکنم دلیل اصلیام برای باز کردن این صفحه همین باشه. اگه این نوشتهها خونده بشه حتما خوشحالتر میشم. حتما بیشتر کمک میکنه که زندگی روزمرهام رو از چشم ناظر بیرونی ببینم؛ ولی هدف همون نوشتنه. بلند گفتن چیزهایی که تو سرم میگذره.

اینجا از زندگی روزمره و دونفرهام بعد از مهاجرت مینویسم که فرقی با زندگی خیلیها نداره. یه وقتهایی خوششانستر و یه وقتهایی بدشانستره؛ ولی درهرحال معمولیه و معمولی میمونه.

یا امیدوارم که همیشه معمولی بمونه.